داستان نویسان

استاد شاگردانش را کنار چشمه برد و به هر یک لیوانی داد و خواست که هر کس در لیوانش مشتی نمک بریزد و سپس آب را بنوشد.هیچ کدام نتوانستند به خاطر شوری لیوان آب را بنوشند.سپس استاد مشتی نمک در چشمه ریخت و دستور داد همه از آب چشمه بنوشند و این بار آب گوارا بود . استاد گفت:آیا آب چشمه شور بود؟همه گفتند:خیر گوارا بود.استاد گفت:رنج های دنیا مثل مشتی نمک است که دیدید،نه بیشترونه کمتر. شما اگر ظرف وجود خودرا لیوان کنید زندگیتان شور و تلخ است و اگر چشمه باشید زندگی گوارا و شیرین است و بر رنج های دنیا فائق آمده و به تکامل معنوی میرسید.